จดหมายรักษ์

เขาอยากได้เธอ ส่วนเธออยากได้ความจริง โลกนี้ไม่มีอะไรฟรี อยากได้....'ต้องแลก'

"นี่สินะ เหตุผลที่คุณเข้ามาในอัครวาทิน"
"ตอบฉันมา" แน่นอนว่าเหยื่อตัวน้อยในกรงเล็บเสือตัวเป้งหวาดผวาอยู่ในอก เทียมฟ้ารู้ดีว่าคนตรงหน้าสามารถสั่งให้บอดีการ์ดลากเธอไปมัดมือมัดเท้าแล้วถ่วงน้ำทิ้งเหมือนมารดาได้ แต่ต่อให้กลัวแค่ไหน เธอไม่มีวันอ้าปากร้องขอชีวิต แต่สิ่งที่เธอต้องการคือ ความจริง
"จำได้ใช่มั้ยว่าผมเคยบอกแล้วว่าคำตอบจากผมไม่ว่าอะไรก็ตามมันมีค่า ผมจะไม่ตอบคำถามไร้สาระแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไร"
"คุณคิดว่าคนคนหนึ่งที่ต้องตายไปมันไร้ประโยชน์อย่างนั้นเหรอ ฉันว่าคุณหยุดเล่นลิ้นแล้วตอบฉันมา"
"ถ้ารู้แล้วจะเป็นยังไงเหรอ คุณจะทำอะไรคน ๆ นั้น" รักษ์เคลื่อนสายตาช้า ๆ ไปทั่ววงหน้าอาฆาต "ตัวคนเดียวแบบคุณจะทำอะไรได้"
"ฉันจะลากมันเข้าตะรางชดใช้ที่มันทำกับแม่"
"เอาตัวเองออกไปจากเก้าอี้นี่ให้ได้ก่อนมั้ยคนเก่ง"
"คุณรู้อะไรบอกมาเดี๋ยวนี้"
"แย่หน่อยนะ กฎของบ้านคือห้ามเปิดเผยข้อมูลซะด้วยสิ แต่มันก็มีวิธี" รักษ์โน้มตัววางข้อศอกบนเข่า ว่าน้ำเสียงเสมือนกระซิบไปให้คุณที่ปรึกษาที่ตอนนี้สวมบทโคนัน ลูกกตัญญูตามสืบคดีแม่ของตน
"วิธีอะไร"
"ผมบอกคุณแล้วว่าคำตอบของผมมีค่า คุณก็แค่เอาสิ่งที่ผมต้องการมาแลก แล้วคุณจะได้คำตอบไป ยื่นหมูยื่นแมว แฟร์ ๆ"
"แล้วไอ้สิ่งที่คุณว่ามันคืออะไร"
"คุณไง ผมอยากได้คุณ...ฟ้า"