หวังเป็นของคุณ (Hope belongs to You)

ณคุณเคยสัญญากับตัวเองว่าถ้าวันไหนนรีภัสร์กับณนนท์มีความสุขและแข็งแรงพอ
โดยที่เขาไม่ต้องดูแลได้ วันนั้นเขาถึงจะยอมปล่อยให้ตัวเองมีความสุข

และวันนั้นก็มาถึงแล้ว
...

ตัวอย่างเรื่องค่ะ ^___^


"โฮป" ณคุณเรียกชื่อเล่นคนตรงหน้า แววตารวมถึงท่าทางจริงจังมากแบบที่กมลกานต์ไม่เคยเห็นบ่อยนัก "ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับแกแล้ว เราเลิกเป็นเพื่อนกันเถอะ"

กมลกานต์ช็อกกับคำพูดของเพื่อนสนิท เพราะต่อให้โกรธหรือทะเลาะกันหนักแค่ไหน อีกฝ่ายก็ไม่เคยพูดตัดรอนความสัมพันธ์ที่ผูกพันกันมายาวนานแบบนี้

น้ำตาเอ่อคลอขอบตา ริมฝีปากสั่นระริกจนต้องขบเม้มไว้ หัวใจเธอวูบโหวง ปวดหนึบไปหมดทั้งหน้าอก กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอและพูดออกไปก็อีกพักหนึ่ง

"แก...พูดอะไร หมายความว่าอะไร"

"ก็ตามที่พูดไง ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับแกแล้ว" เขาประกาศชัดเจน ดวงตาคมมองหน้าเธอนิ่ง
เพราะความเสียใจที่ท่วมท้นทำให้เธอไม่เห็นประกายหวานในดวงตาของอีกฝ่าย

"แกเป็นบ้าอะไรฮะ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งสามสิบกว่าปี แถมยังรู้จักกันมาทั้งชีวิตนะเว้ย จู่ ๆ มาขอเลิกเป็นเพื่อนง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง" หญิงสาวตัดพ้อ มองคนที่บอกว่าไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอด้วยความน้อยใจ เหตุผลที่ปราณปรียาพูดเมื่อสักครู่นั่นอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้ พอคิดมาถึงตรงนี้น้ำตาที่ข่มกลั้นเอาไว้ร่วงลงบนแก้ม

"อืม..." ณคุณตอบรับ ก่อนจะถาม "แกร้องไห้เหรอ" เขายกมือขึ้นทำท่าจะเช็ดน้ำตาให้ แต่คนที่กำลังอึ้งและช็อกหนักเดินถอยหลัง

"ไม่ต้องมายุ่ง มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหม"

ณคุณส่ายหน้าพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้
"จริง ๆ ยังมีอีก"

กมลกานต์เจ็บจี๊ดในใจ เธอต้องเจ็บเพราะไอ้คนบ้านี่ไปอีกนานแค่ไหน ถึงเวลาต้องมูฟออนได้แล้ว
เมื่อคิดได้แบบนั้นจึงใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้มตัวเอง

"อะไร"

"ก็ที่อยากเลิกเป็นเพื่อนน่ะ เพราะที่จริงแล้วอยากเป็นผัว"

"ผัวใคร" คนกำลังเจ็บในใจถามออกไปแล้วขมวดคิ้วพันกันยุ่งกว่าเดิม สมองเธอหมุนติ้วเป็นลูกข่างเลยคราวนี้

ณคุณยกนิ้วชี้และนิ้วกลางแยกหัวคิ้วสองข้างของกมลกานต์ออกจากกัน ขณะตอบพร้อมกับยักคิ้วยั่ว "ฉันคุยอยู่กับแก ก็ต้องอยากเป็นผัวแกสิ ถามได้"