คนที่ไม่ควรเผลอใจรัก
|
“นายอยากจะพูดอะไรก็พูดมาตรงๆ เลยดีกว่า” “อย่าแกล้งโง่ไปหน่อยเลยเมลินดา” พันเดชใช้ปลายนิ้วไล้กรอบหน้าเรียวลากลงมายังปลายคางแล้วออกแรงบีบ “ที่ร่ำร้องอยากจะออกไปไม่ใช่เพราะแอบนัดผัวคนอื่นไว้หรือไง” อ๋อ...ที่มาไล่เลียงกันแบบนี้ก็เพราะเรื่องเมื่อตอนกลางวันเองเหรอ? “มันก็แค่เรื่องบังเอิญ” เมลินดาใจกล้าปัดมือของเขาออกไป “ถ้ารู้ว่าจะเจอสองคนนั้น ฉันก็คงเลือกไปที่อื่นแล้ว” “รู้อะไรไหม?” เจ้าของร่างสูงโน้มหน้าลงจนเมลินดาสัมผัสได้ถึงลมหายที่เป่ารดริน “เรื่องบังเอิญมันไม่มีอยู่จริงหรอก มีแต่ความตั้งใจทั้งนั้น” “นายกำลังหาเรื่องกันมากกว่า!” เธอทำใจดีสู้เสื้อใช้มือผลักอกพันเดชออกไปอย่างแรง แต่ถึงแม้จะใช้พลังทั้งหมดที่มีร่างกายของเขาก็แทบไม่เขยื้อน “ทำไม? เพื่อนสนิทนายวิ่งโร่ไปฟ้องจนต้องรีบกางปีกให้สมกับเป็นผู้พิทักษ์งั้นเหรอ?” “เมลินดา!” เจ้าของชื่อหลับตาปี๋ เมื่อชายหนุ่มตวาดลั่นแถมยังฟาดมือลงกับผนังที่อยู่เหนือศีรษะเธอไม่กี่เซนติเมตร “อย่าคิดจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับปุณเลย เพราะอย่างน้อยปุณก็ยังมีศักดิ์ศรีมากกว่าผู้หญิงอย่างเธอ” “…” “ทำไม?” พันเดชย้อนคำพูดอีกทั้งยังแสยะยิ้ม “หรือพูดผิดตรงไหน?” คำพูดพวกนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก เมลินดาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ อาการปวดแสบปวดร้อนลามไปทั้งกระบอกตา มันคือความโกรธที่ผสมกับความอดสูทั้งนั้น “นายพูดถูก ฉันมันก็แค่คนไร้ศักดิ์ศรี...” เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วสบตาเขา “แต่นายก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่าฉันหรอก เพราะคนที่ต้องจ่ายเงินซื้อคนที่ตัวเองเกลียดมาบริการเรื่องนั้น มันก็ต่ำไม่ต่างกันนักหรอก” “ต่ำเหรอ?” พันเดชหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นจัดจนขนอ่อนหลังคอของเมลินดาลุกชัน “เธอมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินคนอื่นในเมื่อศักดิ์ศรีของตัวเองยังยกขายให้ใครก็ได้ที่มีเงิน” “ใช่สิ!” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นระริกแต่ก็ไม่คิดจะหลบเลี่ยง “ฉันมันก็แค่ผู้หญิงขายตัวคนหนึ่ง! แต่นายล่ะ นายคือคนที่เอาเงินมาซื้อคนที่ตัวเองดูถูกที่สุด เพื่อจะได้มีข้ออ้างเหยียบย่ำฉันโดยไม่รู้สึกผิด!” คำพูดนั้นค่อนข้างแทงใจดำคนอย่างพันเดชพอตัว แต่ถึงอย่างนั้นคนฟังก็ได้แต่แสยะยิ้มอย่างไม่แยแส “ฉันไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดกับคนอย่างเธอ” |